Çoğumuzun isteğidir yeni bir başlangıç yapmak. belkide böylesi iyidir hatta bazen gerekli. ama çoğumuzun sorunu her yeni başlangıçta yeni bir başlangıç yapmaya çalışmak, sanırım bu her seferinde başarısız olduğumuzu gösteriyo... aslında yaptığımız başlangıç içinde başlangıç değil, bocaladığımız hayatımızda çaresiz çırpınışlar.
Kendimizi hep tek sanarız her şey sanki bizim başımıza geliyomuş gibi bende öyle zannederdim ama aslında benim gibi birçok kişi varmış hayatı ters giden ve eminim ki hepside aynı şeyi düşünüyodur; "her şey neden sadece benim başıma geliyo." ben tek olmadığımı anladım nedense mutluda oldum.
Bir kitap okudum(evet sadece bir tane okudum:D), kitap sanki beni anlatıyodu, içimde ifade edemediğim duygularımı buldum. hiç kuramadığım cümlelerimi okudum. kitabı bitirdim baktım 2000 yılında yazılmış(eee) 2010 yılındayız, daha ben çocukken(evet büyüdüm) içimde öylesine duygular oluşmadan önce.... bu ilk olarak şunu gösteriyo aslında durumumun normal olduğunu yani kendimi kötü hissetmemin tek nedeni o hisle ilk defa karşılaşmış ve nasıl davranmam gerektiğini bilmiyo olamam. sadece bunu içimde çok büyütmüşüm. bakıyorumda şimdi sadece gülüyorum.. .)
İkinci olarak aslında yazarında aynı hislerle boğuştuğunu kanıtlar yani bir ikinci kişi, sonra kitabı birçok insanın okuyup beğenmesi. internetten kitap hakkında yapılan yorumlara baktım ve beğenen bir sürü insan, beğendiğine göre kitap onlarada hitap etmişti. yani içimde büyüttüğüm, büyüttüğümüz sadece normal bir hismiş. onu bukadar yüceltip canımı yakmasına izin verdiğime inanamıyorum. şimdi çok gülünç geliyo yaptıklarım ve hissettiklerim.
Kısa ve öz olarak varmak istediğim nokta pek emin olmasamda galiba:
- Hayatın acıları sizin "umursadığınız kadar" canınızı yakabilir...
beni uzun zamandır gıdıklıyo gülmekten gözlerim yaşardı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder